سرنوشت

ساقی

sakinha — Sat, 08 Sep 2007 21:07:44 GMT

ساقی امشب می خوام اینجا سور و ساتی بچینم

تو این گوشه خلوت تک وتنها بشینم

می خوام اونقدر بخرم می که ندونم چی می شه

هر چی که دورو برم می گذره اصلا نبینم

اخه تنها دل من می شه با ساغر و می

شاید عمر من در این عالم مستی بشه طی

این سیگار عمریه که همدم دیرین منه

حلقه دود سیاش مایه تسکین منه

بوی رنگین دل دختر انگور سیاه

به خدا نیمه شبا شربت شیرین منه

اخه تنها دل من می شه با ساغر و می

شاید عمر من در این عالم مستی بشه طی

وقتی تنها می شینم جام و پر از می می کنم

گل پرپر شده عمرمو تو اون می بینم

اون نمی شینه بده اتیش به سیگار بزنم

خودمو تنهای تنها و پریشون می بینم

نا امیدی

چرا هر جا که می رم درها به روم بسته

ای خدا از زندگی دیگه شدم خسته

چرا همه درها به روی من بسته

بهار امیدم خزان پیوسته

گریه شده کار من غصه شده یار من

قلب تو پرازحسرت طفلی دل زار من

مگه نمی گن در نا امیدی بسی امید است

مگه نمی گن پایان شب سیه سپید است

عمرم سر اومد با نا امیدی

نه یک پیامی نه یک نویدی

sakinha — Mon, 12 Feb 2007 15:48:18 GMT

به خیالم که تو دنیا. واسه تو عزیزترینم

اسمون ها زیر پامه. اگه با تو روی زمینم

به خیالم که تو با من. یه همیشه اشنایی

به خیالم که تو با من. دیگه از همه جدایی

من هنوزم نگرانم .که تو حرفامو ندونی

این دیگه یه التماسه. من می خوام بیای بمونی

من وتو چه بی کسیم. وقتی تکیه مون به باده

بد و خوب زندگی .منو دست گریه داد

ای عزیز هم قبیله .با تو از یه سرزمینم

تا به فردای دوباره. با تو هم قسم ترینم

بد و خوبمون یکی .دست تو. دست من بود

خواهش هر نفسم .با تو هم صدا شدن بود

با تو هم قصه دردم. هم صداتر از همیشه

دو تا همخون قدیمی. از یه خاکیم واز یه ریشه

ناله در کوه سر می دهم بی پاسخ است

کوه هم گویی نمی فهمد دگر اواز من

دارم ان غم که خدا داند و من دانم و بس .پیش از این

مرغ غزل خوان گلستان بودم .حالیا نوحه گر گوشه

زندانم و بس

sakinha — Sat, 06 Jan 2007 11:21:52 GMT

سخن دل

sakinha — Sat, 06 Jan 2007 10:48:18 GMT

خسته دربه در شهر غمم

شبم از هر چی شبه سیاهتره

زندگی زندون سرد کینه هاست

رو دلم زخم هزار تا خنجره

چی می شد اون دستای ک

وچیک و گرم

رو سرم دست نوازش می کشید

چی می شد ت. خونه کوچیک من

غنچه های گل غم وا نمی شد

من هنوز دربه در شهر غمم

شبم از هر چی شبه سیاهتره

زندگی زندون سرد کینه هاست

رو دلم زخم هزار تا خنجره

مرگ امد اینک و راه نفس گرفت

کاین جهان هر چه داد به من باز پس گرفت

حال ای خدا کریم است مهربان و بخشنده؟

چنان دل کندم از دنیا که شکلم شکل تنهاییست

ببین مرگ مرا در خویش که مرگ من تماشاییت

مرا در اوج می خواهی تماشا کن تماشا کن

دروغین بودم از دیروز مرا امروز حاشا کن

در این دنیا که حتی ابر نمی گرید به حال من

همه از من گریزانند تو هم بگذر از این تنها

فقط اسمی به جا مانده از انچه بودم و هستم

دلم چون دفتر خالی قلم خشکیده در دستم

گره افتاده در کارم به خود کرده گرفتارم

به در خود فرو رفتن چه راهی پیش رو دارم

رفیقان یک به یک رفتند مرا با خود رها کردند

همه خود درد من بودند گمان کردم که هم دردند

شگفتا از عزیزانی که هم اواز من بودند

به سوی اوج ویرانی پل پرواز من بودند

عاقبت ظلم تو رو یک روز تلافی می کنم

اشکامو پاک می کنم با دل تبانی می کنم

میاد اون روزی که تو قهر منو ببینی

چشماتو پاک بکنی حقیقتو خوب ببینی

میاد اون روزی که نامه هاتو پاره کنم

میاد اون روزی که من غم دلمو چاره کنم

اگه اون روز برسه من هم برات ناز می کنم

با غم و غصه و دردم تو رو دمساز می کنم

اگه دل تاب بیاره منم به اون روز می رسم

تو می خوای تا بتونی دل منو خون بکنی

با رفیقام بشینی منو تو دیوونه کنی

اما هر روز خوشی تنگ غروبی هم داره

شبهای سرد و سیاهصبح سپیدی هم داره

شب اغاز هجرت تو شب در خود شکستنم بود

شب بی رحم رفتن تو شب از پا نشستنم بود

شب بی تو شب بی من شب دلمرده های تنها بود

شب رفتن شب مردن شب دل کندن من از ما بود

واسه جشن دل تنگی ما گل گریه سبد سبد بود

با طلوع عشق م و تو هم زمین هم ستاره بد بود

از هجرت تو شکنجه دیدم کوچ تو اوج ریاضتم بود

چه مومنانه از خود گذشتم کوچ من از من نهایتم بود

به دادم برس به دادم برس تو ای قلب سوگوار من

سهم من جز شکستن من تو هجوم شب زخمیست

با پر و بال خاکی من شوق پرواز اخری نیست

بی تو باید دوباره بر گشت به شب سرد بی پناهی

سنگر وحشت من از من مرهم زخم پیرهن تو

واسه پیدا شدن تو ائینه جاده سبز گم شدن تو

بی تو باید دوباره گم شد تو غبار این تباهی

با من نیاز خاک زمین بود تا فتح ستاره مستی

اگر شکستم از تو شکستم اگر شکستی از خود شکستی

به دادم برس به دادم برس تو ای ناجی تبار من

به دادم برس به دادم برس توای قلب سوگوار من

رختخواب مرا مستانه بنداز

پیچ پیچ ته میخوانه بنداز

عزیزم سوزن دست تو بودم

میون پبجه و شصت تو بودم

نازنینم مه جبینم بخوابم بلکه در خوابت بینم

یاد از ان روزی که بودی زهره یار من

دور از چشم رقیبان در کنار من

حالیا خالیست جایت ای نگار من

در شام تار من اخر کجایی زهره

یاد داری ان زهزه ان روزی که در سحرا

دست اندر دست هم گردش کنان تنها

راه می رفتیم و در بین شقایق ها

کوتاه دم ما را لطف صفای زهره

چون یقین کردی که در غمت گرفتارم

خود نکردی فکر اخر نازنین یارم

من هم چو تو دارم اخر خدایی زهره

بود هنگام غروب ان روز افق زیبا

ایستادی از برای دیدنش انجا

تکیه بر سینه ام دادی سر خود را

گفتی تو گفتن ها بس رازهایی زهره

می دونم یه روزی دل من می میره

خورشید عشقمون اون بالاها سایه می گیره

رنگ تاریکی گرفته قصه و افسانه من

ربگ شادی و رو ندیده این دل دیوانه من

اشک می ریزم روز و شب مثل ابر بهار

مونده از تو پیشم تار مویی یادگار

قلب من خاموش و غمگین مثل غروب بی ستاره

می گریم از دست جدایی مثل ابر پاره پاره

همچو مرغ پر شکسته تو قفس تنها نشسته

در غروب بی ترانه مانده ام بی اب و دانه

همی نالم که مادرم در برم نیست

صفای سایه او بر سرم نیست

مرا گر دولت عالم ببخشند

برابر با نگاه مادرم نیست

sakinha — Sun, 03 Sep 2006 20:19:18 GMT

عذاب دل من

به عذابی که با زخم و درد همراه است

زخم و دردی که از دوری تو بر جان و دلم نشسته

جان و دلی که همه در پای تو خاک شد

خاکی که در برابر راه تو کنار می رود که مبادا تو را آزرده کند

آری تو را وعده دادند به دوری و هجران

هجران از خود و خود

خودی که تو باشی و خودی که او باشد

اویی که تو را نادیده گرفت و رفت

رفتنی که دیگر بازگشتی ندارد

آری

رفت و تو را تنها گذارد در دنیایی که فقط تویی و خدا

دنیای عروسک های وحشی

گرگهای بیابانُ سنگهای روان

و دریاهای خاموش

کوه های ژست و چاههای مرتفع

در این دنیای وارونه در این دنیای بی معنی

به دنبال چه می گردی ؟

به دنبال وعده ای می گردی که تو را به آن دل خوش کردند

ولی تو نمی دانی که این وعده

همان آتش جهنم است

جهنم دوری از معشوق خود

کسی که مثل هیچ کس نیست!

sakinha — Wed, 12 Jul 2006 09:23:21 GMT

من خواب ديده ام كه كسي مي آيد
من خواب يك ستاره ي قرمز ديده ام
و پلك چشمم هي ميپرد
و كفشهايم هي جفت ميشوند
و كور شوم
اگر دروغ بگويم
من خواب آن ستاره قرمز را
وقتي كه خواب نبودم ديده ام
كسي مي آيد
كسي مي آيد
كسي ديگر
كسي بهتر
كسي كه مثل هيچكس نيست ، مثل پدر نيست ، مثل انسي نيست ، مثل يحيي نيست ، مثل مادر نيست
و مثل آنكسيست كه بايد باشد
و قدش از درخت هاي خانه ي معمار هم بلندتر است
و صورتش
از صورت امام زمان هم روشنتر
و از برادر سيد جواد هم
كه رفته است
و رخت پاسباني پوشيده است نمي ترسد
و از خود سيد جواد هم كه تمام اتاقهاي منزل ما مال اوست نميترسد
و اسمش آنچنانكه مادر
در اول نماز و در آخر نماز صدايش ميكند
يا قاضي القضات است
يا حاجت الحاجات است
و ميتواند
تمام حرف هاي سخت كتاب كلاس سوم را
با چشم هاي بسته بخواند
و ميتواند حتي هزار را
بي آنكه كم بياورد از روي بيست ميليون بردارد
و ميتواند از مغازه ي سيد جواد ،‌ هر چقدر كه لازم دارد ، جنس نسيه بگيرد
و ميتواند كاري كند كه لامپ الله
كه سبز بود: مثل صبح سحر سبز بود
دوباره روي آسمان مسجد مفتاحيان روشن شود

آخ
چقدر روشني خوبست
چقدر روشني خوبست
و من چقدر دلم ميخواهد
كه يحيي
يك چار چرخه داشته باشد
و يك چراغ زنبوري
و من چقدر دلم ميخواهد
كه روي چارچرخه ي يحيي ميان هندوانه ها و خربزه ها بنشينم
و دور ميدان محمديه بچرخم
آخ
چقدر دور ميدان چرخيدن خوبست
چقدر روي پشت بام خوابيدن خوبست
چقدر باغ ملي رفتن خوبست
چقدر مزه ي پپسي خوبست
چقدر سينماي فردين خوبست
و من چقدر از همه ي چيزهاي خوب خوشم مي آيد
و من چقدر دلم ميخواهد
كه گيس دختر سيد جواد را بكشم

چرا من اينهمه كوچك هستم
كه در خيابانها گم ميشوم
چرا پدر كه اينهمه كوچك نيست
و در خيابانها هم گم نميشود
كاري نميكند كه آنكسي كه بخواب من آمده ست ، روز آمدنش را جلو بياندازد
و مردم محله كشتارگاه
كه خاك باغچه شان هم خونيست
و آب حوض هاشان هم خونيست
و تخت كفش هاشان هم خونيست
چرا كاري نمي كنند
چرا كاري نمي كنند

چقدر آفتاب زمستان تنبل است

من پله هاي پشت بام را جارو كرده ام
و شيشه هاي پنجره را هم شسته ام
چرا پدر فقط بايد
در خواب ، خواب ببيند

من پله هاي پشت بام را جارو كرده ام
و شيشه هاي پنجره را هم شسته ام

كسي مي آيد
كسي مي آيد
كسي كه در دلش با ماست ، در نفسش با ماست ، در صدايش با ماست

كسي كه آمدنش را
نميشود گرفت
و دستبند زد و به زندان انداخت
كسي كه زير رختهاي كهنه ي يحيي بچه كرده است
و روز به روز
بزرگ ميشود ، بزرگتر ميشود
كسي از باران ، از صداي شرشر باران ، از ميان پچ و پچ گلهاي اطلسي
كسي از آسمان توپخانه در شب آتش بازي مي آيد
و سفره را مياندازد
و نان را قسمت ميكند
و پپسي را قسمت ميكند
و باغ ملي را قسمت ميكند
و شربت سياه سرفه را قسمت ميكند
و روز اسم نويسي را قسمت ميكند
و نمره ي مريضخانه را قسمت ميكند
و چكمه هاي لاستيكي را قسمت ميكند
و سينماي فردين را قسمت ميكند
و رخت هاي دختر سيد جواد را قسمت ميكند
و هر چه را كه باد كرده باشد قسمت ميكند
و سهم ما را هم ميدهد
من خواب ديده ام

گل سرخ اهورائی

sakinha — Wed, 12 Jul 2006 09:14:10 GMT

نگاهت ميتراود چون گل شبتاب صحرايي

دلم را ميبرد با خود به سمت شهررويايي

دلم پيکر تراش آرزوهاي تو ميگردد

دران فرصت که مي افتد گذردرباغ تنهايي

دران خلوت که با آواره گيهاي تو مي پيچم!

ترا ميريسم از نيلوفر زيباي دريايي

تنت را در حرير لاله هاي شعرمي پيچم

نگاهت را به کاغذ مي کشم رنگين و سودايي

سپس ابر بهاري ميکشم همسايهء خورشيد

که ميريزد پس از باران گل سرخ اهورايي

***** *****

گل سرخ اهورا را بدور دامنت گيرم

که روشنتر بتابي در غزلهايم تماشايي

sakinha — Tue, 11 Jul 2006 20:25:18 GMT

ای پرنده مهاجر ای پر از شهوت رفتن

فاصله قد یه دنیاست بین دنیای من و تو

تو فکر شاپرکها من فکر گلمونم

تو بی عطر گل سرخ من حریص بوی نونم

دنیای تو بی نهایت همه جاش مهمونی نور

دنیای من یه کیف دست روی سقف سرد یک گور

من دارم تو ادمک ها می میرم

تو برام از پریا قصه می گی

من توی پیله وحشت می پوسم

برام از خنده چرا قصه می گی

بی نشانه

sakinha — Sun, 09 Jul 2006 15:21:18 GMT

افسوس ان زمان که باید دوست بداریم کوتاهی می کنیم

ان زمان که دوستمان دارند لجبازی می کنیم

وبعد برای انچه از دست رفته است اه می کشیم

دلم گرفت از اسمون هم از زمین هم از زمون

تو زندکیم چقدر غمه دلم گرفته از همه

این روزگار لعنتی تلخه بهت هر چی می گم

من به زمین و اسمون دست رفاقت نمی دم

دست رفاقت نمی دم

امشب از اون شباست که من دوباره دیوونه بشم

تو مستی و بی خبری اسیر می خونه بشم

امشب از اون شباست که من دلم می خواد داد بزنم

تو شهر این غریبه ها دردمو فریاد بزنم

از این همه دربه دری تو قلب من قیامته

چه فایده داره زندگی این انتهای طاقته

از این همه دربه دری به لب رسیده جون من

به دا من نمی رسه خدای اسمون من

دلم گرفت از اسمون هم از زمین هم از زمون

تو زندکیم چقدر غمه دلم گرفته از همه

این روزگار لعنتی تلخه بهت هر چی می گم

من به زمین و اسمون دست رفاقت نمی دم

دست رفاقت نمی دم

یادگار دوست

sakinha — Mon, 03 Jul 2006 19:46:18 GMT

بی تو طوفان زده دشت جنونم

صید افتاده به خونم

تو چه سان می گذری

غافل از اندوه درونم

بی من از کوچه گذر کردی و رفتی

بی من از شهر سفر کردی و رفتی

قطره ای اشک درخشید به چشمان سیاهم

تا خم کوچه به دنبال تو لغزید نگاهم

تو ندیدی

نگهت هیچ نیفتاد به راهی که گذشتی

چون در خانه ببستم دگر از پای نشستم

گویا زلزله امد گویا خانه فرو ریخت بر سر من

بی تو من در همه شهر غریبم

بی تو کس نشنود از این دل بشکسته صدایی

بر نخیزد دگر از مرغک پر بسته نوایی

تو همه بود ونبودی

تو همه شعر و سرودی

چه گریزی زدر من که زکویت نگریزم

گر بمیرم زغم دل با تو هرگز نستیزم

من و یک لحظه جدایی نتوانم

نتوانم

بی تو من زنده نمانم